فلسفه وجودی فصول «روش تحقیق» یا «روش شناسی» برای دستیابی به مساله «تجدید پذیری»، «شفاف سازی» و «اعتبارسنجی» تحقیقات «تجربی-تفسیری-انتقادی» است. اگر این مساله به خوبی انجام نشود به راحتی می توان اصل تحقیقات را نیز مورد خدشه قرار داد. پژوهش حاضر با هدف کلی دستیابی به جنبه هایی از «روش تحقیق در پایان نامه های دانشجویی» (به ویژه پایان نامه های رشته علوم سیاسی و مطالعات منطقه ای) به طور خاص و به عنوان یک مطالعه موردی به بررسی «روش شناختی» پایان نامه های دانشکده مطالعات جهان می پردازد. از این طریق هم نقاط قوت و ضعف روشی این پایان نامه ها مشخص شده و هم زمینه ای هرچند کوچک برای ارزیابی وضعیت «روش شناختی» جامعه آکادمیک ایران در تحقیقات بعدی فراهم می گردد. این پژوهش، به طور خاص به بررسی میزان گرایش و اهتمام دانشجویان به «تحقیقات تجربی-تفسیری-انتقادی»، میزان و نحوه «تشریح ماهیت این روش ها » و «تشریح نحوه کاربست عملی آنها» می پردازد. بدین منظور، با اسفاده از روش «تحلیل محتوای کمی» از میان 453 پایان نامه منتشر شده، 137 پایان نامه به عنوان نمونه انتخاب شده و مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های این تحقیق نشان می دهد که 26 درصد از پایان نامه ها از روش های تجربی-تفسیری-انتقادی استفاده کرده و 18 درصد نیز به این تحقیقات گرایش داشتند. این میزان از استفاده و گرایش به روش های فوق می تواند از توفیقات دانشکده مطالعات جهان محسوب شود زیرا در تحقیقاتی که در گذشته انجام شده است میزان کاربست این روش ها به طور میانگین حدود 6 درصد (دلاوری، 1385، ص. 118) و یا حدود 12 درصد (سید امامی، 1389، ص. 145) بوده است.

تلاقی فرهنگ، سیاست و عاملیت در سطوح جهانی و فراملی، حوزه مطالعاتی دایاسپورا را به قلمرو نظری و تجربی جذاب و مهمی در میدان علوم اجتماعی تبدیل ساخته است. تحلیل تجربه دایاسپورا مستلزم به کارگیری سطوح تحلیلی و مفهومی چندلایه و توجه به زمینه های متنوع ساختاری، تاریخی و تکنولوژیک است. مقاله حاضر با تمرکز بر تجربه و اندیشه جهان وطنی به مثابه هسته ای محوری و استراتژیک برای فهم هویت دایاسپوریک، به دنبال نشان دادن فرآیند، سازوکار، تنوعات، موانع و تنگناهایی است که این تجربه در میان مهاجرین به خود می گیرد. نظریه فرهنگی پسا ساختارگرا، پسا استعماری و فمینیسم با به کارگیری طیفی از مفاهیم، روش ها و مفروضات رشته ای، قابلیت های زیادی در توضیح و تفسیر فرصت ها و محدودیت های پیش روی مهاجران بین المللی فراهم می سازند که توجه به آن درس های مهمی را برای سیاست گذاری مهاجرین هم در کشورهای میزبان و هم در کشورهای مادر فراهم می سازد.

رشد سرسام آور اطلاعات در شاخه های علمی و عدم امکان تعقیب اطلاعات توسط اندیشمندان و نیاز مبرم به مطالعات مروری از سویی و اهمیت استراتژیک مدیریت منابع آبی از سوی دیگر و ایضا با عنایت به شکل گیری دیسیپلین علمی جدیدی با عنوان "هیدرولوژی اجتماعی" که تاکید بر باهم نگری عوامل اجتماعی و طبیعی برای برطرف نمودن ضعف روش های هیدرولوژیک جاری دارد و نهایتا نیاز دانشجویان و شاید بخشی از جامعه علمی کشور به کسب آگاهی از توسعه رو به تزاید مفاهیم در این دیسیپلین جدید، انگیزه مطالعه مروری جامعی پیرامون فعالیت های علمی صورت گرفته از ابتدای طرح عنوان هیدرولوژی اجتماعی تاکنون، شکل گرفت. برای انجام مطالعه و تامین اعتبار علمی اطلاعات، از پایگاه های داده ای معتبر استفاده و تقریبا اغلب منابع اعم از مقاله، کتاب، و یا اسناد علمی، مورد بررسی قرار گرفته اند و با استفاده از روش مرور روایتی، اطلاعات تولیدشده در چهار گروه؛ 1. مفهوم سازی، 2. کاربرد در کشاورزی، 3. مطالعات سیلاب و خشک سالی و 4. مطالعات مدل سازی و حوضه های آبریز، طبقه بندی شدند. طبق بررسی های صورت گرفته، علی رغم رشد سریع این دیسیپلین در محافل علمی، هنوز چالش های مهمی بر سر راه توسعه آن وجود دارد که نیاز به انجام مطالعات بیشتر مفاهیم پایه ای، روش شناختی و هستی شناختی در هیدرولوژی اجتماعی را ضروری می نماید.

با توجه به تجربیات و رویکرد آموزشی خاص برخی کشورهای دنیا در آموزش دانشگاهی هنر، کسب آگاهی از برنامه های و شیوه های آموزشی اجرایی آنها مرحله ای اصولی در بازنگری برنامه های موجود در کشور خواهد بود تا سپس با توجه به فرهنگ بومی و نیازهای اساسی کشور و همچنین، نقش اساسی موزه ها در جامعه، درباره آنها تجدید نظر شود. بدین منظور، این پژوهش با هدف شناخت و مقایسه برنامه های آموزشی رشته مطالعات موزه در دانشگاه های معتبر دنیا انجام می شود. روش تحقیق توصیفی است که با برقراری ارتباط با دانشگاه های آسیا، اروپا، آمریکا، اقیانوسیه و آفریقا، پایگاه های اینترنتی دانشگاهی، مطالعات کتابخانه ای، مکاتبات اینترنتی و در مواردی پرسش های حضوری انجام می شود. نتایج نشان می دهد که در بین دانشگاه های مختلف ساختار متفاوت برنامه های آموزشی، علاوه بر مقاطع و رشته های مختلف، گاه در یک مقطع و یک رشته نیز محسوس است. این تفاوت به نوع نگرش برنامه ریزان دانشگاه ها بازمی گردد. این برنامه های آموزشی بر اساس ظرفیت های بنیادی دانشگاه، اعم از امکانات آموزشی و پژوهشی، ظرفیت های علمی، تخصص اعضای هیات علمی و پروژه های تحقیقاتی تدوین شده است. به علاوه، دانشگاه ها بر اساس سیاست های اصولی خود، دوره ها را به صورت آموزشی، پژوهشی و یا ترکیبی از آموزش و پژوهش برای دوره تحصیلات تکمیلی تنظیم کرده اند. همچنین طول و شکل دوره، وضعیت پایان نامه و سایر ویژگی ها بر همین اساس به صورتی متفاوت شکل گرفته است.

رویکرد شهر 15 دقیقه ای پس از شیوع کووید-19 به عنوان یک رویکرد شهرسازی پساکرونا مورد توجه بسیاری از پژوهشگران قرارگرفت. پژوهشگران نیز با توجه به مقیاس مطالعه، زمینه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی، نوع مطالعه و رشته تحصیلی (برنامه ریزی شهری، طراحی شهری، جغرافیا، حمل ونقل) به گونه ای متفاوت به این مفهوم پرداخته اند. این تنوع در دیدگاه، چالش های متعددی ایجاد می کند. از این روی، پژوهش حاضر سعی دارد تا با بازشکافی موضوع، گامی در جهت روشن تر شدن ابعاد این مفهوم و کاربردهای آن بردارد. هدف این پژوهش ارائه پایه و اساس نظری عمیق و قوی جهت پیشبرد تحقیقات مفهوم شهر 15 دقیقه ای است. در این پژوهش از روش فراتحلیل استفاده شده است. برای محدودسازی جستجو، تنها جستجوی کلیدواژه ها در عنوان مقالات درنظر گرفته شد. 106 مقاله مورد تجزیه و تحلیل موجز قرار گرفت؛ که از این تعداد 4 مقاله فارسی و 102 مقاله انگلیسی بوده اند. براساس نتایج این پژوهش، این رویکرد از چهار بعد تراکم، تنوع، مجاورت و دیجیتالی شدن شکل یافته است و در بیشتر مطالعات با تحلیل دسترسی به امکانات مورد نیاز شهروندان پیش رفته است. در روش شناسی این مفهوم هر سه رویکرد کمی، کیفی و آمیخته مشاهده می شود؛ با این تفاوت که تعداد مقالات آمیخته با اختلاف کمی، بیشتر است. مقیاس شهر و پس از آن محله بیشترین مقیاس مورد استفاده در مقالات بررسی شده، بوده اند؛ چرا که کلیدواژه های مورد استفاده در این پژوهش طیف وسیعی از شهر/ محله 15 دقیقه ای و یا شهر/ محله 20 دقیقه ای را شامل شده اند. این رویکرد به معیارهای متفاوتی وابسته است که در این مقاله به 5 بعد عوامل فردی، زیست محیطی، تسهیلاتی و خدماتی، کالبدی و ادراکی-اجتماعی تقسیم بندی شده اند. با توجه به جستجوهای انجام شده این رویکرد در ایران در موارد بسیار کمی مورد استفاده قرار گرفته است و فرصت مطالعات بیشتر برای پژوهشگران و متخصصان شهرساز وجود دارد.

زمینه و هدف: کیفیت آموزش، فاکتور اصلی و کلیدی در رقابت نامریی بین کشورهای جهان است زیرا کیفیت محصولات و خدمات بوسیله نحوه تفکر، طرز عمل و نحوه  تصمیم گیری مدیران، اساتید، سیاستگذاران، اقتصاددانان و کلیه متفکرین برخاسته از سیستم های دانشگاهی و آموزشی تعیین می گردد. اندازه گیری کیفیت خدمات آموزشی در یک واحد دانشگاهی چیزی متضاد از اندازه گیری کیفیت کالاهای تولیدی است. اینکه خدمات آموزشی غیر قابل لمس هستند، بازرسی و بازبینی آن بطور کامل از عهده دانشجویان خارج است و اینکه آموزش با مساله تلفات و از بین رفتن های غیرقابل جایگزین روبرو می باشد، دلیل این تفاوت است. در این مطالعه سعی شده است روشهای مدیریت کیفیت در پاره ای از کشورهای جهان (حدود 28 دانشکده پزشکی از 12 کشور اعم از توسعه یافته و در حال توسعه) مورد بررسی قرار گیرد هدف از انجام این بررسی تعیین و شناخت روشهای مدیریت کیفیت مورد استفاده در برخی از دانشکده های پزشکی جهان می باشد تا بتوان تا حدودی افق های وسیعتری را جهت شناسایی دقیق تر روشهای مدیریت کیفیت فراروی خود قرار دهیم.روش و ابزار: روش انجام این مطالعه از طریق بررسی سایتهای دانشکده های پزشکی و مکاتبه اینترنتی با مسوولین دانشکده ها صورت پذیرفته است.نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که یک روش واحد برای ارتقا کیفیت در دانشکده های پزشکی منتخب وجود ندارد و روشهایی مانند مدیریت جامع کیفیت (TQM)، سیستمهای مدیریت کیفیت (QMS) اصول مدیریت کیفیت اروپا(EFQM) ، طراحی برای بهبود فرآیند بطور مداوم (CPI) گسترش وظیفه کیفیت(QFD) ، الگوبرداری (Benchmarking) مورد استفاده دانشکده ها می باشد.

در سطح جهان، نظام آموزشی دانشگاه ها در پاسخگویی به نیازهای جامعه، دچار تغییر و تحول می شوند. در این راستا زیرساخت های تحقیق، نقش مهمی در تمامی زمینه های علمی به خصوص علوم انسانی برای پیشرفت دانش دارند. یکی از زیرساخت هایی که بسیاری از دانشگاه های علوم انسانی در تلاش برای راه اندازی آن هستند، آزمایشگاه مدیریت است. بررسی امکانات آموزشی و پژوهشی در بسیاری از دانشگاه های جهان اعم از دانشگاه های تراز اول در حوزه مدیریت مانند آکسفورد و ام آی تی تا دانشگاه هایی که در سطح متوسطی قرار می گیرند نظیر ناتینگهام و اوترخت، حاکی از این است که بسیاری از این دانشگاه ها، اقدام به راه اندازی مکانی تحت عنوان آزمایشگاه در حوزه علوم مدیریت و اقتصاد نموده اند. اطلاعات مورد نیاز در این تحقیق از روش مطالعه کتابخانه ای گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد آزمایشگاه های موجود در حوزه مدیریت را می توان در چهار قالب آزمایشگاه های نوآوری، رفتاری، مالی و جامع طبقه بندی کرد. هم چنین نتایج نشان می دهد راه اندازی و استفاده از یک آزمایشگاه مدیریت در درجه اول نیازمند یک راهبرد مشخص، برنامه کلان، همکاری مدیران ارشد دانشگاه و دانشکده های زیرمجموعه، اعضای هیأت علمی و دانشجویان شاغل به تحصیل می باشد.